Afgelopen maandag ben ik (eindelijk) begonnen met de laatste fase van mijn studie; ik ben begonnen met afstuderen. En dat doe ik door een afstudeerstage te lopen bij een geweldig leuk jeugdtheater bedrijf in Rotterdam! Meaning; een aantal dagen per week reizen van Zevenbergen of Breda naar Rotterdam en omgekeerd. Nou heb ik maar besloten dit met de trein te doen. Ja, met de NS, met alle vertragingen, uitgevallen treinen en schreeuwende schoolkinderen erbij, want van iedere dag file op de A16 word ik ook niet extra vrolijk. 

Met muziek die door mijn iPhone oortjes klinkt, heb ik de afgelopen dagen al in een paar treinen gezeten. De sprinter tussen Zevenbergen en Rotterdam stopt op alle tussengelegen stations. (Geloof me, dat zijn er veel.) En iedere keer als die trein weer stopt, stappen er mensen in of uit. Reizigers op weg naar… Ja, naar waar eigenlijk? Ik besefte me ineens (wat eigenlijk heel logisch is) dat iedere mede trein reiziger zo z’n eigen bestemming heeft. Met de klanken van Mumford & Sons op de achtergrond bedenk ik me ‘Waar zou dat meisje, met zwarte broek, zwarte tas, Chelsea boots en houthakkers blousje, die naast mij zat naar toe gaan? Of die meneer met die muts op schuin voor mij? Werk? School? Vrienden?’ 

Zo ook de oudere meneer op Rotterdam Centraal. Dinsdag avond, 17:15. Hij staat, net als ik, te wachten op de sprinter richting Roosendaal. Hij heeft een witte, lange jas aan, een beige broek zwarte schoenen, en een grote bos rode rozen. Hij kijkt wat zenuwachtig om zich heen. Ik onderzoek hem een beetje. Ik schat hem op 65 jaar. Waar zou hij naar toe gaan? Wat zou deze reiziger zijn bestemming zijn? De romanticus en verhalen verteller in mij creëert gelijk een mooi verhaal: hij heeft een afspraakje met een vrouw. Een vrouw die hij al langer kent, maar nu pas echt wat mee gaat eten. En de rozen zijn een cadeau voor haar. Wat een bofkont die vrouw. Zo’n mooi boeket. Zou hij verliefd zijn? 

Ik werd zelf blij van mijn eigen verhaal en stond waarschijnlijk als een gek te glimlachen op het station. Awkward.  

Vanaf deze week, tot aan het einde van mijn stage, wil ik iedere week een reisverhaal hier plaatsen. Ik vertel mijn verhaal van de reiziger die mij opviel en dan ben ik erg benieuwd wat jij denkt dat het verhaal zou kunnen zijn. Dat kan door een foto of door een lang verhaal. Het maakt niet uit. Ik ben gewoon erg benieuwd of ik niet de enige ben die dit soort verhalen bij vreemden bedenk. Plaats je verhaal hier onder deze post of comment onder de Facebookpost. Het lijkt me leuk om jouw verhaal te lezen! 

Dus; wat denk jij dat de bestemming van de man en zijn bos rozen was? 

Advertisements

Het is al weer een tijdje geleden (oops, 3 jaar sinds mijn laatste post). In die tijd is er ook weer veel gebeurd.
De trend ‘bloggen’ heb ik misschien niet helemaal begrepen en ook niet echt aan meegedaan, maar ik vind het weer leuk. En ach, laten we mij dan maar gewoon Hipster noemen. Want alles wat vroeger kon, mag nu ook weer.

Ik heb ook nog geen idee wat je precies kan gaan verwachten, maar ik hoop dat we veel samen kunnen delen.
Foto’s, verhalen, grappen, muziek, ideeën, filosofiën, films, liefdes verhalen (droevig of vrolijk), meningen, de beste festivals, en ga zo maar door.

Dus bij deze zeg ik tegen iedereen; hallo! Daar ben ik weer.

Love,
Gioya

(Oh en kijk ook even bij mijn eerste blog die hier net onder staat!)

Lieve Anne,

May 4, 2015

Het is 4 mei 2015, 70 jaar na het einde van de Tweede Wereld Oorlog. De programmering op televisie merkt dit ook. Schindler’s List, The Boy in the Striped Pyjamas, D-Day; ze komen allemaal langs. Heb ik afgelopen woensdag nog een mooie en interessante documentaire gezien over de magie van het bekendste dagboek van de wereld, ben ik nu vanaf de dodenherdenking gezapt naar National Geographic Channel voor Final Days of Anne Frank.

Anne Frank. Aan haar blijf ik denken. Een meisje, haar verhaal, iedereen in de wereld kent haar en het. Nu moet ik heel eerlijk bekennen, ik heb Het Achterhuis nooit gelezen. De vele documentaires, reconstructies, musea, het toneelstuk Anne in Theater Amsterdam, het Anne Frank Huis in Amsterdam; die heb ik allemaal wel gezien. Niet alleen gezien, ook beleefd. Hoe zou het moeten zijn voor een meisje van amper 15 jaar om in gevangenschap te leven. Met 9 mensen in een ruimte die niet veel groter is dan een studentenkamer van tegenwoordig. En na het leven op hun onderduik adres in Amsterdam, in verdriet en angst in een kamp met vrijwel alleen nog maar haar zus Margot. Niemand die zich dat kan voorstellen. Niemand die hoopt zich dat ooit voor te kunnen stellen.
Maar het maakt niet uit waar de documentaire of film over gaat, een moedig, positief meisje. Dat was Anne. Dankzij haar dagboek waar ze die hoop en moed uitputte.

Wat als Anne nog had geleefd? Had het dagboek dan nog zo populair geweest? Die vraag spookt door mijn hoofd sinds het zien van De Magie van het Dagboek van Anne Frank.
Hoe vaak zie je wel niet dat de platen of films van een (net) overleden artiest ongelooflijk goed verkopen. Records breken. Ik denk vanwege de sensatie die mensen opzoeken. Het zielige verhaal, ‘ach, hij is was zo goed’ ‘ach ja, nou is ze dood’ ‘Wat als…’.
Eigenlijk wil ik hier niet over nadenken. Ik wil alleen maar positief denken. Ik wil alleen maar denken dat Anne gewoon een normaal bijzonder meisje was.
Maar ik besef na het kijken van die documentaire dat er meerdere ‘Anne’s’ op de wereld zijn. Mensen die een oorlog hebben meegemaakt, mensen die nabestaanden zijn verloren, mensen die een zware tijd achter de rug hebben. Ieder heeft zo zijn eigen verhaal te vertellen. En die blijven allemaal moedig, hoop houden en lachen.
‘Normale’ mensen. Anne was een ‘normaal’ meisje. Ik denk dat daar de magie van het dagboek komt.

Anne.
Hoe was ik op die leeftijd? Ook een dromer.
Misschien zit er in ons allemaal wel een Anne.

Anne schreef haar dagboek aan Kitty. Ik heb geen dagboek, maar beschouw deze blog als zo zijnde. Bij deze haal ik de Anne in mij naar boven. En zou zij het leuk vinden dat ik dit dagboek aan haar richt? Dus:

Lieve Anne,

The American Dream

June 10, 2012

 

Take Off

 

8 June 2012 – 23:29 (Local time) – Gabaldon Hall, Nothern Arizona University, Flagstaff, Arizona
5:00 uur. Dat was de tijd dat mijn wekker afging vanmorgen. Pijn deed het wel even aangezien ik maar 4 uurtjes had geslapen. Maar ik stond klaarwakker naast mijn bed. Want vandaag is de dag, de datum, waar ik al 3 kwart jaar naar uit had gekeken. Ik zou naar Flagstaff, Arizona in the United States of America gaan met school! 28 uur lang reizen, maar nu ik hier eenmaal op bed zit, met een huge jetlag weliswaar, is het, het zeker allemaal waard!

De 28 uur bestaat uit:  6 uur vanmorgen vertrokken vanuit dat pittoresk dorpje Langeweg, 1,5 uur richting Schiphol. Om daar vervolgens ook weer 1,5 uur te vroeg te zijn. Want onze check-in begon pas rond kwart over 9 en om 11:40 vertrokken we vanuit Nederland. Tenminste dat was de planning. De eerste vlucht ging naar London Heathrow toe. Alleen was er in London windkracht 7 tot 8, waardoor het vliegtuig niet goed genoeg zou kunnen landen. Bijna 2 uur hebben we aan de grond gestaan op Schiphol. Tot de piloot besloot toch maar op te stijgen, omdat het nog lange tijd slecht weer zou blijven in London. Blij toe dat ‘ie dat besloot, want uiteindelijk aangekomen te zijn op London Heathrow, hadden we nog maar 20 minuten de tijd om op het volgende vliegtuig richting Phoenix te zitten. En picture dit; we zijn met 50 mensen letterlijk London Heathrow over gerend van noord naar zuid. YouTube het maar, want verschillende mensen die ons zagen rennen hebben het gefilmd.
Uiteindelijk zat iedereen met een rood hoofd in vliegtuig. Gelukkig hadden we 10 en een half uur om bij te komen. Met allerlei mooie films, series en muziek op een schermpje recht voor je. Heerlijk. Ik ben die 10 uur wel doorgekomen met onder andere ‘The Vow’, ‘Sherlock Holmes 2’, ‘New Year’s Eve’, ‘Smash’ en ben ik in slaap gevallen met het nieuwe album van Bruce Springsteen en mooie oude muziek van Frank Sinatra. Behalve een jankende (sorry, huilende) baby voor me was het een zeer rustige en fijne vlucht.

Vanuit Phoenix (waar het zo’n 39 graden was) zijn we met een touring car van de NAU (Northern Arizona University) richting Flagstaff gereden. Onderweg moesten we nog wel wat eten, dus zijn we gestopt op, jawel, een fastfood park. Gaan we gelukkig nog niet veel eten hier…

 De vorige keer dat ik in dit land was heb ik ook een blog bijgehouden. Gisteren nog een stukje gelezen, en vond dat ik het deze reis ook maar weer moest doen; een dagboek bijhouden. Maar nu onder de naam ‘The American Dream’. Omdat het nu voor mij best een droom is om deze reis te gaan maken. Een live tv-show maken voor mijn opleiding en natuurlijk doorreizen, naar Los Angeles, San Francisco en San Diego toe met 3 goede vriendinnen. Op het moment dat ik dit type heb ik typische Amerikaanse muziek (lees; Kings of Leon – Back Down South) door mijn iPod oortjes en heb even een groot geluksmoment. En met dat gevoel ga ik lekker slapen!

 Xoxo
Gioya

Student speaking here!

March 4, 2012

Wow! Dat was het dus om weer veel te moeten doen!
Student zijn, ja dat is veel feesten en lol hebben. Om te quoten: “Trots om een 100% hard feestende, hard studerende, schulden makende en hard werkende student te zijn.”
Dat hard werken ja, dat doe ik nu wel. En na, om eerlijk te zijn, een halfjaartje school een beetje op een lager pitje te hebben gezet vanwege de productie Robin Hood, nu weer vol aan de studie.

Om even uit te leggen wat ik op mijn agenda heb staan voor de komende weken:

  • Zaterdag 10 Maart IMEM Open Dag NHTV die ik organiseer met m’n groepje. Note; hier hebben we welgeteld 3 weken de tijd voor gehad om het te organiseren..
  • Pre-, Productie en Post productie voor korte interactieve film waarvan de deadline over 3 weken is.
    Preproductie: acteurs, crew, locatie, script, equipment, kleding, attributen etc regelen.
    Productie: 2 filmdagen gepland staan
    Post productie: kijken bij editen en helpen waar ik kan met het programmeren
  • Tentamenweek coming up
  • Dingen regelen voor de USA (field)trip die eraan komt, waar ik wel ongelooflijk veel zin in heb!
  • Stage plaatsen benaderen
  • En dan tussendoor ook nog organisatie van De Tuinfeesten (een-daagsfestival in het dorp)

Waarom studeerde ik ook alweer International Media and Entertainment Management? Oo ja, omdat ik het leuk vond. En nog steeds vind!
Want die hele lijst die ik hier boven heb geplaatst; als alles lukt ben je zo trots op jezelf. Ja, zo’n schouder klopje heb je af en toe nodig.
Gaat iets fout? Ja, dan baal je flink. Echt flink.
Maar wat ik de afgelopen jaren heb geleerd, 5 minuten balen en daarna weer met opgeheven hoofd verder en laten zien dat je hebt geleerd van de fouten die je hebt gemaakt. Ja ja, ik word nog wijs met mijn 19 jaar ;-).

Dus, hopelijk kijk ik hier over 2 jaar op terug en denk ik ja, maar wat was het, het toch allemaal waard, dat papiertje hebben wat ik nu in mijn hand heb!

don’t become the Éponine of the Marius in your life!

Time

October 25, 2011

A picture made by me.

Just from one of the greatest bands, Rigby.
It’s a still from their music video of their song ‘Time’.
The text consist of parts of the lyrics.

“Hey You! What song are you listening to?” That’s a new project on YouTube and it’s starting to be a hype.

But what is the new hype? A cameraman/woman goes around a (big) city and starts filming. Not only filming. He/She asks people who are listening to music, what song they’re listening to.
Not quite excited. But it is. It really activates your own mind.
Watching those people walking in the streets and guessing what kind of music they’re listening to, by only looking at their looks.

And I going to have to say, most of the times it’s right. Well, the prejudices are right.

Find it out yourself. I posted a YouTube video here.

Enjoy!

Day 2 – Tuesday 19/07/2011 – York, Yorkshire, Great-Britain

 Jaaaaa! Zon! Dat was het eerste wat er door mijn hoofd heen schoot toen ik wakker werd vanmorgen. Nou ja, nadat ik een paar woorden dacht die niet voor herhaling vatbaar zijn toen mijn moeder het gordijn opendeed van het raam. Ik heb namelijk geluk precies onder het (dak)raam te slapen. Maar het maakt je dag wel goed, als de zon schijnt! T-shirtje aan en zonnebril op als we weggaan dus. Eerst hebben we een echt English breakfast op vanmorgen. Met sausages, beans en mushrooms en wel. En natuurlijk thee met melk.

Nadat we zo ontzettend veel gegeten hadden zijn we naar het National Railway Museum gelopen. Gezond, 1.8 km lopen. Op mijn bijna kapotte All Stars. Feel the sarcasm. Maar wel in het zonnetje!

Trouwens, een leuk feitje over het National Railway Museum; het is een van de grootste trein museums in de wereld, schijnt. En nou ja, groot was ‘ie zeker! Heb nog steeds pijn in mijn voeten als ik er aan denk. Maar het was wel erg leuk. Allemaal oude treinen, en we hebben zelfs ook nog een werkende stoom trein gezien. En die was ook echt op weg naar een bestemming. (En nee, dan bedoel ik niet de schroothoop.) En papa. Ja, die werd weer een klein kind toen we langs de modeltreintjes liepen. Ik quote: “Ik moet die model treinen van mij toch ook maar weer eens opzetten.”

We zijn zo ongeveer 3 uur in het museum geweest. En dan was er zelfs een gedeelte afgesloten vanwege werkzaamheden. Mama en ik blij. Papa wat minder. (Begrijp me niet verkeerd, het was echt een leuk museum, maar als je eenmaal één trein hebt gezien, you’ve seen them all…) Toen zijn we het centrum weer in gelopen. Langs de bekende winkels Topshop, Zara, H&M, Disney Store etc. En het enige wat ik heb gekocht; een boek over de beginperiode en opkomst van Coldplay. Een ge-wel-dig boek! Alleen helaas, het is en blijft Engeland begon het dus hard te regenen. Mooi excuus om ergens wat te drinken en te lunchen. En in een erg nice restaurantje. We zaten in een soort lange kelder met mooie tafeltjes en een leuke bar. En er zaten ook veel studenten al heerlijk aan het bier en wijn, om 2 uur ’s middags, dingen door te nemen voor school. In zo’n hip restaurantje. Waarom hebben wij dat niet in Breda?!

Anyway. Nadat het een beetje droog was zijn we richting the Fairfax House gelopen. Een oud Victoriaans huis. Tenminste, dat pretendeerde ze. Een oud huis waar vroeger de rijke mensen zouden leven. Het was ook echt een oud huis, maar alles was opnieuw geschilderd en behangen, de kasten en tafels waren van een lokale Kringloper en ze hadden voor het effect van een echt museum in elke kamer een oude mensen neergezet die van alles vertelde over die kamer. Het zag er ook echt wel uit als een Victoriaans huis, alleen jammer dat je voor die nepperij 6 pond moest betalen. Even lekker zeuren!

Als diner hebben we bij een Indiaas restaurant gegeten. Dat kunnen ze wel die Indiase mensen, koken. We hebben erg lekker gegeten. Het was een buffet maar let op; als je het eten liet staan dan moest je 2 pond betalen. Wel goed. Zo hoeven ze zo min mogelijk eten op te scheppen. We hebben dan ook alles netjes opgegeten :D.

Nu lig ik lekker in bed en morgen vertrekken we hier weer, helaas. York is een erg leuk plaatsje! Maar er zijn ook vast andere leuke plaatsen die we morgen en overmorgen en volgende week gaan ontdekken.

To be continued,
Gioya

PS. Ik ga het morgen korter proberen te schrijven in plaats van zo’n lang verhaal! 😉

 
Day 3 – Wednesday 20/07/2011 – Hexham, Norththumberland, Great – Britain

Regen. Auto. iPod. Regen. Meer regen. Hotels/B&B’s proberen te zoeken. Regen. No vacancies. Desperate. Nog meer regen. Best Western in Hexham. Grijze lucht. Knappe ober. Episode Big Time Rush. iPod. Bed.

 Love,
Gioya

Day 1.5 – Sunday 17/07 Monday 18/07/2011 – Hull/York, England, Great-Britain

 Zo, daar zijn we weer. Na 2 jaar heb ik (eindelijk) weer een blog over mijn ‘reizen’. In plaats van het beloofde land America of het zonnige Frankrijk gaan we nu naar het half regenachtig maar oo zo mooie Schotland, Groot-Brittannië.
En nee, ik ben niet vergeten om dag 1 te beschrijven, omdat er nauwelijks een dag 1 was. I’ll explain; we zijn gisteren (zondag) avond om 17:45 uur thuis vertrokken richting Hoek van Holland waar we op de boot zijn gestapt naar Hull, Engeland. Een 12 uur durende bootreis. En vanmorgen om 7 uur plaatselijke tijd aangekomen. Dat betekent dus de hele nacht op de boot. En zo erg vond ik dat niet (lees: HELEMAAL niet erg). Namelijk de hele bootreis slapen. En dat had ik wel nodig. Mama ook trouwens. Het weer is namelijk de afgelopen dagen in Nederland niet zo goed geweest. En ja, ook in Engeland was het ook niet om over naar huis te schrijven. Er was windkracht 7 (in plaats van de voorspelde windkracht 4) en het regende. En slecht weer en boten gaan niet echt goed samen. Ik ben niet zeeziek geweest, maar het heeft niet veel gescheeld. Vandaar dat ik zo blij was dat ik gewoon kon liggen. Slapen. En dat heeeeeerlijk met mijn iPod in! De hele nacht naar Petticoat, Coldplay, The Script, Rigby en Les Misérables geluisterd. 10 uur lang. Ik hoef dus voorlopig ook geen Petticoat, Coldplay, Script of Rigby meer te horen. Vanmorgen worden met de kust van Engeland in zicht, de zee een stuk rustiger en zelfs een stukje blauwe lucht. (Al was dat niet van lange duur =| ). En dat ’s morgens om 8 uur. Zo vroeg zijn we nog nooit ergens aangekomen op vakantie!
Enfin. Vanuit de haven van Hull zijn we gelijk het centrum van Hull in gedoken. Een oud winkelcentrum in en naar een oude binnen markt. Maar omdat het zo vroeg was, hebben we ook wat cultuur gesnoven. Oude steegjes ingelopen en we zijn naar het Maritime museum geweest. Trouwens erg verrassend; alle (de meeste) musea zijn gratis. En dan hebben ze nog een mooie en grote collectie aan spullen ook!
Nog gegeten bij de lokale Subways en daarna weer terug naar de auto om door te gaan naar York waar we een Bed & Breakfast hadden geboekt. En wat een ontzettend leuke plaats, erg mooi en schoon B&B en ontzettend aardige mensen. Welcome in Great-Britain!

Na even lekker uitgerust te hebben zijn we het centrum van York in gelopen. Wat hier dus gewoon letterlijk aan het einde van de straat is. Makkelijk te lopen en nog een mooie route ook, langs het water en leuke pubs. Mama wilde graag even langs een winkeltje wat ‘Betty’s’ heet. Wilde ze graag een tasje van. Alleen is Betty’s geen winkeltje, maar een erg chique en Engelse Tea Room, waar de mensen voor in de rij stonden om er wat te drinken (voor ongeveer 15 pounds voor 1 scone en een klein kopje tea). Maar ze heeft der tasje hoor! En nog een mooie ook.
Na haar ‘aankopen’ zijn we naar de York minster gelopen. Een erg grote en mooie kerk in het midden van de stad. En #1 op de toeristische trekpleister lijst denk ik. Ontzettend veel Spanjaarden en Japanners/Chinezen met camera’s en natuurlijk een gids voorop met een vlaggetje. En als kers op de taart was er ook nog een mis bezig dus moesten we stil zijn of bidden. We zijn alleen naar binnen gelopen hebben oo en aah gezegd van het mooie interieur en zijn weer naar buiten gegaan. Om daarna vervolgens een ontzettend mooi en leuke binnen plaats te ontdekken van een soort oude school. Denk aan een binnen plaats ah la de Robin Hood films/series. Het zou zo een set ervoor kunnen zijn!

En nog het mooie, aan het einde van de straat zat een ontzettend leuke pub. Daar hebben we heerlijk gedronken en gegeten en ook hier waren de mensen erg aardig!
Dat is trouwens wel iets wat opvalt, dat de mensen hier ontzettend beleefd en aardig zijn. Nederlanders, ga massaal naar Brittannië toe en leer er wat van!

En nu zitten we na een lange, maar leuke, dag op onze kamer. Lig ik op een bed wat niet heen en weer beweegt en mijn telefoon die gewoon op zijn plaats blijft liggen.
Nu lekker slapen en morgen weer een drukke dag van musea bezoeken, wandelen en shoppen voor de boeg.

 Love,

Gioya
Petticoat, Petticoat. Roze lila geel of rood. Every teardrop is a Petti Petti Petti. All I need is one Petticoat. Dans de beide benen bloot.