Lieve Anne,

May 4, 2015

Het is 4 mei 2015, 70 jaar na het einde van de Tweede Wereld Oorlog. De programmering op televisie merkt dit ook. Schindler’s List, The Boy in the Striped Pyjamas, D-Day; ze komen allemaal langs. Heb ik afgelopen woensdag nog een mooie en interessante documentaire gezien over de magie van het bekendste dagboek van de wereld, ben ik nu vanaf de dodenherdenking gezapt naar National Geographic Channel voor Final Days of Anne Frank.

Anne Frank. Aan haar blijf ik denken. Een meisje, haar verhaal, iedereen in de wereld kent haar en het. Nu moet ik heel eerlijk bekennen, ik heb Het Achterhuis nooit gelezen. De vele documentaires, reconstructies, musea, het toneelstuk Anne in Theater Amsterdam, het Anne Frank Huis in Amsterdam; die heb ik allemaal wel gezien. Niet alleen gezien, ook beleefd. Hoe zou het moeten zijn voor een meisje van amper 15 jaar om in gevangenschap te leven. Met 9 mensen in een ruimte die niet veel groter is dan een studentenkamer van tegenwoordig. En na het leven op hun onderduik adres in Amsterdam, in verdriet en angst in een kamp met vrijwel alleen nog maar haar zus Margot. Niemand die zich dat kan voorstellen. Niemand die hoopt zich dat ooit voor te kunnen stellen.
Maar het maakt niet uit waar de documentaire of film over gaat, een moedig, positief meisje. Dat was Anne. Dankzij haar dagboek waar ze die hoop en moed uitputte.

Wat als Anne nog had geleefd? Had het dagboek dan nog zo populair geweest? Die vraag spookt door mijn hoofd sinds het zien van De Magie van het Dagboek van Anne Frank.
Hoe vaak zie je wel niet dat de platen of films van een (net) overleden artiest ongelooflijk goed verkopen. Records breken. Ik denk vanwege de sensatie die mensen opzoeken. Het zielige verhaal, ‘ach, hij is was zo goed’ ‘ach ja, nou is ze dood’ ‘Wat als…’.
Eigenlijk wil ik hier niet over nadenken. Ik wil alleen maar positief denken. Ik wil alleen maar denken dat Anne gewoon een normaal bijzonder meisje was.
Maar ik besef na het kijken van die documentaire dat er meerdere ‘Anne’s’ op de wereld zijn. Mensen die een oorlog hebben meegemaakt, mensen die nabestaanden zijn verloren, mensen die een zware tijd achter de rug hebben. Ieder heeft zo zijn eigen verhaal te vertellen. En die blijven allemaal moedig, hoop houden en lachen.
‘Normale’ mensen. Anne was een ‘normaal’ meisje. Ik denk dat daar de magie van het dagboek komt.

Anne.
Hoe was ik op die leeftijd? Ook een dromer.
Misschien zit er in ons allemaal wel een Anne.

Anne schreef haar dagboek aan Kitty. Ik heb geen dagboek, maar beschouw deze blog als zo zijnde. Bij deze haal ik de Anne in mij naar boven. En zou zij het leuk vinden dat ik dit dagboek aan haar richt? Dus:

Lieve Anne,

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: